Erna Grosemans, Sustainability change coach bij Allanta, sprak tijdens deze Quality Talk over duurzaamheid en de impact ervan op kwaliteitsmanagement. Ze benadrukte hierbij de noodzaak van een toekomstgerichte strategie. Dat deed ze door dieper in te gaan op verschillende duurzaamheidsinvalshoeken als: energie, afval, klimaatverandering, grondstoffen, circulaire energie, Europese doelstellingen, HR… Toen Erna de voorbereiding op de rapporteringen over duurzaamheidspresentaties aanhaalde, kwamen er een aantal reacties van onze leden los. 

Rapporteringen: over het obstakel heen

Zo uitte Robby Herfs, partner en director Data & Processes bij Profacts, zijn bezorgdheid over de hoeveelheid tijd en energie die organisaties moeten investeren in deze rapportagevereisten. Hij benadrukte daarbij dat, hoewel hij de noodzaak van deze initiatieven begrijpt, de balans soms moeilijk te vinden is tussen het naleven van regelgeving en het daadwerkelijk ondernemen. De hoge kost en de complexiteit die daarbij gepaard gaan lijken eerder ontmoedigend te werken.
De CSRD (of Corporate Sustainability Reporting Directive) ligt niet alleen bij Robby, maar bij velen zwaar op de maag. Toch zijn op dit ogenblik enkel de grootste organisaties verplicht om te rapporteren. Als je onder de NFRD (Non-financial Reporting Directive)-wetgeving valt, en je organisatie telt meer dan 500 medewerkers, ben je verplicht om in 2025 te rapporteren over 2024. Kleinere organisaties met meer dan 250 werknemers hebben dus nog tot volgend jaar om hun rapporten op te stellen voor 2026. En indien je organisatie minder dan 250 medewerkers dan heb je nog tijd tot 2027 (of zelfs later). 

Dit kan een geruststelling vormen, maar neemt niet weg dat je je erop kan en moet voorbereiden! In aanloop van de rapportering, werd de VSME of de Voluntary Sustainability Reporting Standard opgericht voor kleinere organisaties met het oog op de leveranciers en de klanten. Dit kan je helpen om de juiste info aan leveranciers of klanten door te geven en bovendien kan het je bijstaan in de voorbereidingen op de CSRD. 

Ward Callens, Director of Internal Audit bij Materialise, begrijpt de frustraties rond de administratieve inspanning, maar gelooft wel dat de CSRD een goed middel kan vormen om aan  uitdagende klanteneisen te voldoen. “Het is verplicht en staat in het openbaar rapport van de organisatie”. Hij merkt hierbij op dat het vaak de organisaties zelf zijn die onderling te veel eisen stellen aan elkaar met ontzaglijk veel bevragingen en het opeisen van certificaten. Hij hoopt op het positieve effect van de uiteindelijke harmonisering van de rapportering rond duurzaamheid. 

Werner Vancayseele, Q&E manager bij SPIE, wou Robby, en lotgenoten uit kmo's en andere kleine organisaties, een hart onder de riem steken door te wijzen op grote organisaties (zoals SPIE) die de middelen hebben om zich te kunnen werpen op de CSRD. 
Deze organisaties nemen een voorbeeld- en pioniersrol aan die de kleinere organisaties in een latere fase zeker vooruit kunnen helpen. Daarnaast richtte Werner ook de aandacht op de taxonomie van organisaties: Als je missie gericht is op het bijdragen aan duurzaamheid, heb je er namelijk objectief belang bij om hier grondig over te rapporteren. Tenslotte verwees Werner ook naar de regelgeving. Het is namelijk niet omdat je niet verplicht bent om te voldoen aan bepaalde normen rond duurzaamheid, dat je deze niet kan inzetten om je voor te bereiden op de toekomst en hierrond ook de nodige investeringen te maken. 

Wens je meer te weten te komen over deze Quality Talk? Dan kan je als lid hieronder aan de slag met de opname en de presentatie.